นับวันนับคืนอากาศก็เริ่มลดลง ทำให้เกิดความหนาวเหน็บ จนสั่น  วันนี้ผมตื่นขึ้นตั้งแต่เช้ามืด ไม่รู้เพราะอะไรทำไมถึงต้องตื่นในช่วงเวลานี้ ปกติผมก็คงยังนอนบนที่นอนซุกกับผ้าห่มผืนหนา ซึ่งมันหนาพอที่จะทำให้เราอบอุ่น ทำให้นอนหลับสบาย

แต่ไม่รู้ทำไมจิตสำนึกมันบอกให้ตื่น ผมก็เลยตื่นขึ้นมาใส่เสื้อกันหนาวตัวเก่งที่ใส่บ่อยมากๆ แล้วก็มานั่งคิด นั่งฝันอะไรไปเรื่อยๆ  ก็เหมือนกับที่ผมเคยเขียนในบ๊ลอคครั้งก่อนนะละ   ความหนาวมันทำให้ใจมันเหงา มันทำให้เราคิดถึงอดีตที่เคยผ่านพบมา แต่วันนี้จิตใจผม ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย  คิดถึงเรื่องชาวบ้าน คิดถึงเรื่องเด็ก ที่เขาขลาดแคลนเสื้อผ้า ผ้าห่ม ในยามหนาวอย่างนี้พวกเขาจะอยู่กันอย่างไร คงหนาวมากสินะ  ขนาดเรามีเสื้อผ้าเพียงพอ มีผ้าห่มหนา ยังมีความรู้สึกหนาวได้อย่างนี้ แล้วพวกเขาละจะเป็นยังไง ผมคิดและเป็นห่วงครับ 

 สำหรับผมในอดีต ผมเคยไป เคยเอาเสื้อผ้า ผ้าห่มไปให้ ชาวบ้าน เด็กๆ ไม่ว่าจะเป็นดอยทางเหนือ หรือชนบทอีสาน มันทำให้ผมมีความสุขมากๆ เพื่อนๆลองคิดดูสิ เสื้อผ้าที่เราไม่ใช้ ผ้าห่มที่เราไม่ห่มแล้ว ไม่มีคุณค่าแล้วสำหรับเรา กลับมีคุณค่ามากสำหรับพวกเขา มันช่วยให้พวกเขาหายหนาว หายจากทุกข์ ผมยังจำได้ดีที่ได้เห็นใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม มันเป็นยิ้มที่ออกมาจากจิตใจอันบริสุทธิ์ เป็นยิ้มที่มีความสุข มันพลอยทำให้ผมสุขไปด้วย  ครั้งหนึ่งมียายชราคนหนึ่งแกมารับผ้าห่มกับผม แกยกมือไหว้ผม ผมตกใจเลยรีบยกมือใหว้ตอบ แล้วบอกแกว่าผมยังเด็กอย่าใหว้ผมเลย ให้ผมเป็นฝ่ายใหว้เอง คุณยายแกก็อวยพรตามแบบคนแก่ ที่ผมฟังแล้วมีความสุขมากๆ 

 ผมอยากเล่าให้เพื่อนๆฟังถึงความสุขในการไปช่วยเหลือพวกเขา  และความทุกข์ที่พวกเขามีให้เพื่อนๆรับรู้ แต่ผมไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือยังไง ได้แต่แอบทุกข์แทนเขาและแอบอมยิ้มที่ได้เคยเข้าไปช่วยเขา ปีนี้ผมจะไปอีกแน่นอน เดี๋ยวหลังจากนี้ผมจะเริ่มชวนเพื่อนๆอีกดีกว่า 

ถ้าเพื่อนๆมีเสื้อผ้าหรือผ้าห่มที่ไม่ใช้แล้ว ถ้าอยากช่วยพวกเขา ก็นำไปบริจาค กับกลุ่มหรือมูลนิธิใหนก็ได้ที่เขาจัดกิจกรรมเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้เลยครับ

**ยังไงต้องขอโทษเพื่อนๆด้วยที่อาจจะไปตอบช้า เนื่องจากผมไม่มีเวลาเลย ทำให้ไม่สามารถไปแวะทักทายได้ แต่ผมไม่ลืมหรอก สัญญาว่าจะไปเยี่ยมทักทายอีกเสอแน่นอนครับ**

     

  

โปรโมทค๊ราบๆช่วยแวะๆหน่อยๆ

  นี่หยงน้องชาย               บุ๊คน้องชาย              โอปอน้องสาว

ตั๊กน้องสาว                 จั๊มพ์น้องสาว                  กุ้งน้องสาว

          

                      

      *รูปนี้ไอ้หนึ่งน้องผมไปถ่ายมาเอง นี่คือน้ำตกห้วยหลวง ณ อุทยานแห่งชาติ ภูจองนายอย  ที่อุบลฯคร๊าบ*

  

     เมื่อหลายวันก่อน ผมกับน้องๆที่สนิทกันมาก(ตอนนี้แทบจะเป็นเพื่อน)  มีไอ้หนึ่ง ไอ้หยง ไอ้บุ๊ค  มานั่งเล่นที่บ้านของผม สักพัก เราก็เกิดความคิด(ไม่ได้ชั่วร้ายนะ)  ว่าเรามีไอ้ flashdrive  ซึ่งมันสามารถอัดเสียงได้ ผมเลยชวนมาอัดเสียง อัดเพลงเล่นกัน" ผมเลยพูดออกไปว่าเรามาอัดเพลงเล่นกันเถอะว่ะ"แม้ยังไม่มีคำตอบจากใครเลย ไอ้หยงจัดการไปหยิบกีต้าร์มาโดยที่ไม่รอความเห็นเลย(แสดงว่ามันยอมรับความคิดอันปราดเปรื่องของผม เหอๆ) เราเลยได้ร้องได้บรรเลงเพลงต่างๆมากมายโดยไม่แคร์ว่าเสียงเราจะเป็นยังไงแม้เสียงไม่ดี แต่ร้องออกมาด้วยใจ (เหอๆเน่าอีกละ)  แต่ทีคิดได้ตอนนั้นคือ สนุก มันส์ดี  และอีกอย่างคือมันได้ทำให้เราผ่อนคลายจากงาน จากปัญหาต่างๆ  มันทำให้เรามีชิวชีวา เหมือนเพลงแรกแย้มที่พวกผมร้อง และวันนี้ผมนำมาเสนอเพื่อนๆสเปซได้ฟัง(ทำไมกล้า) ถึงมันจะไม่เพราะสำหรับใครๆๆ แต่สำหรับผมสุดยอดเลย

กว่าที่ผมจะหาเวปอัพโหลดเพลงมาได้ แทบตายครับ ผมหาจนท้อเลย จนเลิกหาแล้ว แต่สวรรค์คงเป็นใจผม ผมหลงไปที่สเปซของเพื่อนคนหนึ่ง เค้ามีลิงค์ของเวปอัพโหลดเพลง ผมดีใจมากเลยทดลองอัพดู ดีใจครับ ทำได้ๆ เลยนำเพลงนี้มาลงสเปซซะเลย ต่อไป ผมคงไม่ต้องห่วงหาเพลงในเวปให้ยากเลย  เอาเพลงในเครื่องอัพโหลดขึ้นเลย

 แต่เสียดายจังที่ผมมัวแต่ลองอัฟโหลด เลยลืมดูว่าสเปซเพื่อนคนนั้นคือใคร เลยไม่ได้ขอบคุณเลย ยังไงผมก็ขอขอบคุณเพื่อนคนนั้นมากนะครับ  ยังไงเพื่อนๆมาแล้วก็เม้นท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เหมืองเดิมนะ ผมจะรอๆๆๆ

                                                   

 

                                  

                               

                                       

        

        และที่สำคัญ เพื่อนๆคนใหนที่ได้ไปเที่ยว

และมีความประทับใจอะไร เม้นท์บอกผมด้วยนะคร๊าบบบ   

 

 

       

 ล้อมวงบรรลง บรรเลง มานั่งบ่นเพลง ไม่ยอมหลับนอน

 

ใจกระเด็นกระดอนมันเปียกมันปอน อาการงอมแงม

 

เจ้าหัวใจอ่อนแอ ชอบงอแงงัวเงีย ตื้นตัน

 

เก็บเอาเธอมาฝัน กลางคืนพัวพัน กลางวันงัวเงีย

 

เหมือนคนทำไร่เลื่อนลอย เหมือนเป็นไทฟอยด์เรื้อรัง

 

 

หัวใจไม่ยอมระวัง เหมือนดังโดนยาระบาย

 

นอนก็นอนไม่หลับ กระส่ายกระสับอยู่ทุกเวลา

 

หมอไม่ยอมสั่งยา บอกว่ารักษาไม่หายซักราย

    

ช่วงนี้หน้าหนาวแล้ว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ผมชอบหน้าหนาวจังเลยครับ เพราะว่าหน้าหนาวทีไร ใจมันเหงา มันพาลทำให้ผมคิดถึงอดีต คิดถึงความหลัง ไม่ใช่กับคนรักหรอกแต่กับเพื่อนๆ น้องๆ ที่ผมรัก ที่เราเคยร่วมทุกข์ร่วมสุข  ยิ่งมานั่งฟังเพลงของพี่จุ้ย ศุบุญเลี้ยง รักงอมแงมแล้ว คิดถึงจริงๆ ดังเนื้อเพลงข้างบนละครับ ได้ไปเที่ยว ธรรมชาติ ป่า เขา ลำเนาไพร ถ้าหน้าฝนไปน้ำตก หนาวไปภูเขาที่ๆมีสายหมอก เรามานั่งล้อมวงเล่นเพลง ร้องเพลงเล่นกีต้าร์ ถ้าดึกๆเราก็ไม่ยอมนอนนั่งร้องเพลง นั่งคุยกัน โห คิดแล้วใจมันสั่นๆเลย ก็อย่างที่บอกละครับเพื่อนๆ มันเหมือนเพลงรักงอมแงมมากเลย

ภาพทุกๆภาพยังคงอยู่ในความทรงจำผมไม่มีวันเลือนเลยครับ อยากกลับไปมีบรรยากาศแบบนั้นจัง แต่ตอนนี้ ด้วยภาระหน้าที่ที่มีคงยาก ที่จะมีแบบนั้น แต่ต้องหาโอกาสให้ๆได้ๆแน่นอน

 แล้วเพื่อนๆละเคยมีบรรกาศแบบนี้บ้างมะ  ถ้ามีเล่าสู่กันฟังนะ

                                                

                     

จะบอกเธอก็ไม่ได้ ว่ารู้สึกมากมายแค่ไหน

จะชอบ...จะรักสักเพียงใด ได้แต่เก็บไว้คนเดียว

จะบอกเธอก็ไม่ได้ อยากจะชิดใกล้ข้องเกี่ยว

ทําได้แค่มองอย่างเดียว ก้อเลยเปล่าเปลี่ยวหัวใจ

อยากเผยให้รู้สักนิด ว่าจิตใจฉันมันแค่ไหน

มีเธออยู่เต็มหัวใจ และไม่มีใคร....นอกจากเธอ

จะบอกเธอก้อไม่ได้ ถึงอย่างไรก้อรักเสมอ

แม้ไม่มีค่าเลิศเลอ แต่อยากให้เธอทั้งใจ

 

 

วันนี้นั่งเล่นเนตไปเรื่อยๆเปื่อยๆ เข้าไปดูนั่น ดูนี่ อ่านนั่น อ่านนี่ แล้วผมก็มาสะดุดตา สะดุดใจ เข้ากับบทกวี ตัวนี้อย่างแรง ถึงแม้ว่าบทกวีจะเปนแค่กลอนธรรมดา ที่อ่านดูแล้วมะมีไรเลย แต่ผมกับชอบบบ มันอาจจะเปนด้วยอารมณ์ที่มันคล้ายกับชีวิตผมในเรื่องนี้มั้ง แบบว่าแอบชอบสาวอยู่นะ แต่มะกล้าบอก เหอๆ เมื่อไหร่หนอถึงจะมีคนรู้ใจกะเค้า  555 คิดแล้วตลกตัวเองจัง

สำหรับลอยกระทงปีนี้ สำหรับผมนะ ก็เปนวันธรรมดาเช่นทุกๆปี มะมีไรเปนพิเศษ(คงจะขาดคนที่สำคัญละมั้ง)  เอาเปนว่าผมเอาบทกลอนตัวนี้มาฝากแล้วกัน จะชอบมะชอบ เม้นท์บอกผมด้วยครับ

                                        

ขอบคุณเวปน่ารักนะครับที่ทำให้ผมมีห้องแชทเหอๆ